Ηγεμόνες και πραματευτές

«Στόχος το κλείσιμο της αξιολόγησης μέχρι 10 Μαρτίου»,  δήλωσε ο ο υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Στέργιος Πιτσιόρλας. Από τον Οκτώβρη του 2016 το κλείσιμο της αξιολόγησης πήγε στο Νοέμβρη, στον Δεκέμβρη, τον Γενάρη του 2017, ακούστηκε η οριακή ημερομηνία της 20 Φλεβάρη και τώρα πάει για 10 Μάρτη. Αυτή η ιστορία έχει επαναληφθεί κι άλλες φορές με φόντο τις απειλές για grexit, τις βρισιές στον δεξιό Σόιμπλε, τις κατάρες στον σοσιαλδημοκράτη Ντάισμελμπλουμ, τους αφορισμούς στο τρισκατάρατο ΔΝΤ. Η ιστορία αυτή διαβάζεται με πολλούς τρόπους – χωρίς κανένας από αυτούς να επηρεάζει επί της ουσίας τη λεηλασία της καθημερινής ζωής των γηγενών «από τα κάτω»- αναλόγως το σημείο εκφοράς του προσχηματικού λόγου. Δεν θα παρακολουθήσουμε στο προκείμενο -όσο κι αν αυτό αποτελεί εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση-  τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς στην Ε.Ε. και πώς αυτοί προβάλλονται στην «ελληνική κρίση». Η επίκληση των «διαρθρωτικών αλλαγών» είναι ένα κλασσικό μοτίβο χωρίς, ωστόσο, να γίνεται σαφές το περιεχόμενό τους. Είτε απαιτείται ένας κλασσικός οικονομικός «εξορθολογισμός» του μεταπρατικού ελληνικού καπιταλισμού είτε σύμφωνα με τον Ντάισμπλουμ («οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις σε φορολογικό, συνταξιοδοτικό και στην αγορά εργασίας«, 21.2.2017) μια -στην ουσία- επίταση των καπιταλιστικών νεοφιλελεύθερων επιταγών.

Αν, όμως, όλη αυτή η ιστορία δεν σημαίνει τίποτε άλλο για τους κυριαρχούμενους πέρα από την αδυσώπητη συνέχεια της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, αυτό δεν ισχύει για την κυβέρνηση. Το επιχείρημα ότι «η διαπραγμάτευση αργεί γιατί εξελίσσεται ως μια πραγματική διαπραγμάτευση» θέλει να είναι αποστομωτικό για τις πολιτικές ενστάσεις. Ελέγχεται, ωστόσο, ως επιχείρημα τόσο λόγω των κεκλεισμένων θυρών όσο και λόγω της έκτασης των προσυμφωνημένων όρων. Υπάρχει και άλλη ανάγνωση της ιστορίας αυτής. Η ανάγνωση του Παύλου Πολάκη, αναπληρωτή υπουργού Υγείας, όπου (με φόντο το πορτραίτο του Άρη Βελουχιώτη) διατυπώνει με σαφήνεια το παράπονο ότι «ακόμη δεν έχουμε κυβερνήσει«. Και έχει ένα δίκιο μιας και ο αυτόματος πιλότος του μνημονίου δεν αφήνει περιθώρια για ευελιξία στην πολιτική διαχείριση. Ωστόσο, αυτό το γνώριζε ο αναπληρωτής και γι’ αυτό πρέπει να εξηγήσει στη συνείδηση του (και απέναντι στον ήρωά του τον Βελουχιώτη) γιατί ανέλαβε να παίξει αυτόν τον ρόλο. Δεν χρειάζεται, όμως, περισσότερο θέατρο: αυτός είναι ο ιστορικός ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας.

Η διαπραγμάτευση θα κλείσει στις 10 Μάρτη. Θα κλείσει; Το ερωτηματικό εδώ ενδιαφέρει την σοσιαλδημοκρατική προσχηματική κι όχι τους ταλαίπωρους υπηκόους. Αυτοί πρέπει να στοχαστούν πάνω στην φράση του πρόεδρου γερμανών βιομηχάνων από τη δεκαετία του ’70: «απορώ με την υπομονή των φτωχών«.

πτέρυγα Κ

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *