Rousilvo

Ήταν κάποτε το Ρουσίλβο. Ένα όμορφο μακεδονίτικο χωριό, κοντά στην Έδεσσα και στη λίμνη του Όστροβου – που έχει γίνει πια Βεγορίτις. Με τα υπέροχα, τυπικής μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής, πέτρινα σπίτια του, τα παραδοσιακά λιθόστρωτά του, τις πέτρινες βρύσες του και τον κόσμο του, τον σλαβόφωνο. Ο Εμφύλιος το τσάκισε. Οι Σλαβομακεδόνες στην πλειονότητά τους εντάχτηκαν στον Δημοκρατικό Στρατό. Η ήττα τούς ξεπάτωσε: οι περισσότεροι άντρες του Ρουσίλβο, νεκροί, στην εξορία ή αυτοεξόριστοι -στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο, συγκεκριμένα στην όμορη και ομόγλωσση Λαϊκή και στη συνέχεια Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στο χωριό απόμειναν γυναίκες να μοιρολογούν για τους χαμένους. Και να θυμούνται την ηρωίδα τους, τη νηπιαγωγό Μίρκα Γκίνοβα που είχε γίνει Ειρήνη Γκίνου και που εκτελέστηκε μαζί με άλλους έξι συντρόφους της στα 24 χρόνια της, το 1946 -η εφημερίδα Φως» της Θεσσαλονίκης έγραφε την ίδια μέρα: «…Η ομοβροντία του αποσπάσματος εξήπλωσε καταγής τα πτώματα επτά κοινωνικών και εθνικών αποβρασμάτων».

Το χωριό, που είχε πια πάρει το όνομα Ξανθόγεια, στο πλαίσιο του βίαιου εξελληνισμού, από τη δεκαετία του ’50 άρχισε προοδευτικά να ερημώνει. Το 1986 εγκαταλείφθηκε εντελώς… Σήμερα είναι μόνο σπίτια εγκαταλειμμένα και χαλάσματα.

Αυτό είναι -ήταν- το χωριό του Ντίνε Ντόνεφ. Που έγινε Κώστας Θεοδώρου. Και ο οποίος, μουσικός διακεκριμένος πια, αντλώντας και από προσωπικά βιώματα, ηχογράφησε το 2004 -ηχογράφηση η οποία εκδόθηκε μόλις το 2010- μία «σύγχρονη βαλκανική όπερα», όπως χαρακτηρίζεται, με τον τίτλο «Rousilvo», δεύτερο μέρος μιας, ανολοκλήρωτης, ακόμα, τριλογίας που το πρώτο της μέρος φέρει τον τίτλο «Νόστος»: μία μείξη μουσικών, ηχοτοπίων και αυθεντικών ηχητικών ντοκουμέντων με αφηγήσεις από ντόπιους των γεγονότων που συγκλόνισαν το Rousilvo, όπου οι βαλκανικοί ήχοι πλέκονται με την τζαζ -τζαζ εκλεκτή- και τους αυτοσχεδιασμούς και οι έντεχνες φωνές με ηχογραφημένα παραδοσιακά τραγούδια. O Κώστας Θεοδώρου/Ντίνε Ντόνεφ δένει αυτά τα ετερογενή στοιχεία του με έξοχο τρόπο.

πηγή

 

Πιο συγκεκριμένα για την Μίρκα Γκίνοβα: ξεναγοί του μέλλοντος 

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *