Βασικές κοινοτοπίες του υπουργού δημόσιας τάξης

[Σχολιασμός στην πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας στην εφημερίδα Real News.]

 

«Η Ελλάδα είναι πόλος σταθερότητας , είμαστε σε πολύ καλύτερη κατάσταση σε θέματα ασφάλειας και με μεγαλύτερη ησυχία, παρά τα προβλήματα μας»

H αναφορά στην «σταθερότητα» έχει να κάνει με την ομαλή ροή της καπιταλιστικής συσσώρευσης και την υπαγωγή της πολιτικής συγκρότησης την κοινωνίας σε αυτήν. Η αναφορά σε «πόλο» σταθερότητας εξυπηρετεί μόνον μια ρητορική έγκληση των λεγόμενων «άμεσων επενδύσεων». Στο προκείμενο η λέξη πόλος αφορά την έλξη (άμεσων ξένων επενδύσεων) και την άπωση (κοινωνικών αντιστάσεων). Οι αναφορές στην σταθερότητα έχουν σχέση με την αντίληψη για την «παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας» έτσι όπως την αντιλαμβάνεται η εκφυλισμένη σοσιαλδημοκρατική πολιτική διαχείριση, η οποία βεβαίως βεβαίως δεν υπολείπεται διόλου της όποιας αντίστοιχης νεοφιλελεύθερης αντίληψης.
Ερωτηθείς για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας και τους «μπαχαλάκηδες» καθώς και για την κριτική που του ασκεί η ΝΔ, απαντά ότι «η ΝΔ θα έπρεπε να κοιτάξει τον εαυτό της και σε αυτά που έκανε όταν ήταν κυβέρνηση(…) τολμήσαμε επιχειρήσεις σε Εξάρχεια, Δυτική Αττική, εξουδετερώσαμε σημαντικά στελέχη της τρομοκρατίας, όπως η Ρούπα» τονίζει και προσθέτει: «δεν υπάρχει κανένα ιδεολογικό πρόβλημα στην αντιμετώπιση οποιασδήποτε μορφής βίας και θα έλεγα ότι η Αριστερά είναι ο κυριότερος αντίπαλος της βίας σε συνθήκες δημοκρατίας».

Είναι αλήθεια ότι η φαιορόζ κυβέρνηση είναι πιο τολμηρή στο θέμα αντιμετώπισης της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται.» Η διαστολή της έννοιας της τρομοκρατίας έτσι ώστε πέρα από την «κρατική αυθαιρεσία» και την «εγκληματολογική προσέγγιση» να περιλαμβάνει τους κοινωνικούς αγώνες -και δη την ακηδεμόνευτη μορφή τους, έχει την καταβολή της απ’ όταν ο σύριζα βρισκόταν στο 4% και έκανε τον εισοδισμό του στους ίδιους τους κοινωνικούς αγώνες. Καμία έκπληξη για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Η Αριστερά είναι ο κύριος αντίπαλος -όχι βεβαίως της βίας όπως στην αντιμνημονιακή της εκδοχή συνήθιζε να την προσδιορίζει η ίδια: «βία είναι η πείνα, η ανεργία, οι κοινωνικές ανισότητες» κλπ αλλά-  των όποιων κοινωνικών αντιστάσεων θέτουν σε αμφισβήτηση την ίδια την εκμεταλλευτική και καταπιεστική δομή της αστικής δημοκρατίας.
Αναφερθείς στην κριτική από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για πυρήνες της Χ.Α μέσα στους κόλπους της ΕΛ.ΑΣ., τονίζει: «Η πολιτική της κυβέρνησης καθορίζεται από τον πρωθυπουργό. Το κόμμα μπορεί να κάνει κριτική. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχουν στην ΕΛ.ΑΣ. πυρήνες της Χ.Α. Η αστυνομία δουλεύει συντεταγμένα με βάση το θεσμικό της ρόλο».

Κι εδώ συναντάει κανείς μια επίταση της απόπειρας για γενικευμένη κοινωνική υποβολή. Ενώ η κοινωνική εμπειρία είναι διάστικτη από τον επιδεικτικό (εκ)φασισμό των ένοπλων συμμοριών του κράτους, ο αριστερός υπουργός την αμφισβητεί με έναν τόσο επιθετικά εμμονικό τρόπο που δυσκολεύεται να τον αντιληφθεί κανείς ως παράγωγο της απλής τυπικής λογικής ενός στοιχειωδώς ευφυούς ατόμου. Ακόμη και με την περιορισμένη ευφυΐα που απαιτείται για έναν υπουργό δημόσιας τάξης…

Για τις καταλήψεις σε δημόσια κτήρια, με αφορμή την πρόσφατη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ., ο Τόσκας είπε: «Οι αυθαίρετες καταλήψεις δημοσίων και ιδιωτικών κτηρίων παραβιάζουν κατοχυρωμένα δικαιώματα. Θα πρέπει τα κτήρια να χρησιμοποιούνται από την κοινωνία και όχι από ομαδούλες που τα καταλαμβάνουν προκειμένου να ιδρύσουν εκεί το «οχυρό» τους». Μάλιστα συμπλήρωσε πως εκείνοι που καταλαμβάνουν χώρους για δικό τους όφελος προσεγγίζουν το νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό σε επίπεδο αντίληψης και όχι τις αντιλήψεις της Αριστεράς που έχουν σχέση με την κοινωνική χρήση κτηρίων.

Ο υπουργός εδώ χρησιμοποιεί την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούσε η «νεοφιλελεύθερη δεξιά» εναντίον του κόμματός του όταν ήταν στο 4%. Ο σύριζα τότε χρεωνόταν ως συνήγορος -αν όχι αυτουργός- σε «ομαδούλες» που κλείνουν τους δρόμους με δήθεν διαδηλώσεις, μπλοκάρουν εργασιακούς χώρους, καταλύουν τη νομιμότητα. Είναι προφανές  λοιπόν ποιος «προσεγγίζει το νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό σε επίπεδο αντίληψης». Και επίσης εδώ έχουμε σαφή άσκηση επιβολής της κρατικής αριστεράς που, προφανώς, ταυτίζει το κρατικό συμφέρον με το δημόσιο και επικαθορίζει έτσι τους όρους της κοινωνικής χρήσης με σημείο αναφοράς την καπιταλιστική ομαλότητα. Ξέρουμε από πότε ιστορικά οι κοινωνικές αντιστάσεις μπήκαν στην κρησάρα της κρατικής λογικής προκειμένου να ελεγχθούν για τα κριτήρια της κοινωνικής τους χρησιμότητας: από την εποχή του μεσοπολέμου. Και η συνέχεια μας είναι πια γνωστή…

πτέρυγα Κ

 

¶íäñåò ôùí ÌÁÔ êáé áóôõíïìéêïß Ýîù áðü ôï êôßñéï ôïõ Äñáêïðïýëåéïõ áéìïäïôéêïý êÝíôñïõ, ðïõ âñßóêåôáé óôçí ïäü ÁëêéâéÜäïõ 9, ôçí ÄåõôÝñá 13 Ìáñôßïõ 2017. Óôï êôÞñéï ðïõ ôåëïýóå õðü êáôÜëçøç ðñáãìáôïðïéÞèçêå åðÝìâáóç åêêÝíùóçò áðü ôçí Áóôõíïìßá. Óôçí êáôÜëçøç ëåéôïõñãïýóå óôÝãç ìåôáíáóôþí êáé ðñïóöýãùí. Óôï êôÞñéï ðïõ áíÞêåé óôïí Åñõèñü Óôáõñü, åß÷áí åãêáôáóôáèåß 127 Óýñïé ïé ïðïßïé èá ìåôáöåñèïýí óå êÝíôñá öéëïîåíßáò. Ç åðé÷åßñçóç Ýãéíå ýóôåñá áðü ìÞíõóç ôïõ éäéïêôÞôç (Åñõèñüò Óôáõñüò) êáé äüèçêå åéóáããåëéêÞ ðáñáããåëßá ãéá åêêÝíùóç. Ï ÄéåèíÞò Ïñãáíéóìüò ÌåôáíÜóôåõóçò (ÄÏÌ) óêüðåõå íá åãêáôáóôÞóåé óôï êôÞñéï äïìÞ öéëïîåíßáò áóõíüäåõôùí áíÞëéêùí ðñïóöýãùí. (EUROKINISSI/ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

Αποκατάσταση της κοινωνικής χρήσης της κατάληψης  Αλκιβιάδου 9 για τους πρόσφυγες

 

Áóôõíïìéêïß ôùí ÌÁÔ óôï ÷þñï ôçò âßëáò ÆùãñÜöïõ ôçí ÄåõôÝñá 13 Ìáñôßïõ 2017. Íùñßò ôï ðñùÀ áóôõíïìéêÝò äõíÜìåéò ðñáãìáôïðïßçóáí åðé÷åßñçóç ãéá ôçí åêêÝíùóç ôçò êáôÜëçøçò ðïõ âñßóêåôáé ìÝóá óôï ÊôÞìá ÆùãñÜöïõ. Óôï ÷þñï õðÞñ÷áí 7 Üôïìá, ôá ïðïßá ðñïóÞ÷èçóáí. Ç åêêÝíùóå Ýãéíå ýóôåñá áðü ìÞíõóç ôïõ éäéïêôÞôç ôïõ êôéñßïõ (ÄÞìïò ÆùãñÜöïõ) êáé áêïëïýèçóå åéóáããåëéêÞ ðáñáããåëßá. (EUROKINISSI)

Αποκατάσταση της κοινωνικής χρήσης της Βίλας Ζωγράφου

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *